Myję galaktykę podłogi i zbieram kurz czasu... Nasze spotkanie to był niezły kosmiczny przeskok

Zaparzyłam o poranku zieloną herbatę wspomnień, słodząc mądrością. Herbata wystygła, a na spodzie filiżanki zostały grudki szczęścia.

Dzień dobry i gdzie można spotkać siebie?

Wieczorem na tarasie z widokiem na plejadę gwiazd.

Rano w zasypaniu pomiędzy prześcieradełkami wspomnień.

W południe na gorącym spacerze pośród śpiącego od upału igliwia?

Piękna noc to jest ta, która ma kolor. 
Granat nieba, srebro gwiazd i biel kwitnącyh kwiatów.

Inspirujące wibracje?

W kolejce czasu, na krzyżówce marzeń. 
Mój wszechświat. W czarne kropki na białych spodniach zmian. 

Przepis na dzień? 
Uważność i radość. 
Z małości wielkich chwil, do spożytkowania na teraz. 

Czy wiesz, że?

W miłości i w czasie są szuflady na samotność. 
Taką w oglądaniu własnymi oczami tylko tej jednej chwili pośród mokrych kropel trawy. 
Na ten błysk słońca na tafli jeziora i wspomnienia gorąca pocałunku.

Samotność kojąca, cicha, tak upragniona kiedy wtula się pomiędzy jej ramiona cała nagość Twego ciała.

Samotność własnych myśli, pragnień i wolności. Czysta, zmyta wodą z jeziora i ubrana w długość włosów.

Samotność zataczanych kręgów na energetycznej siatce ziemi, udeptywana bosymi stopami i pieszczona kamiennym, dziwnym w treści mchem.

Czy słyszałeś dziś o świecie śpiew bocianów?

Ja tak. To było coś absolutnie wyjątkowego...

Wyobraź sobie, że można z pozoru żyć bez zmian, codziennie powtarzać zachowania tak oczywiste, że aż sztuczne.

Wyszłam już z kręgu. Ślady zakryła noc, była pełna deszczu. Mogę iść gdzie chcę, obietnice już nie obowiązują. 
Nagie stopy bogosławi Ziemia, a ona pamięta każdy gest. 

fot. Maya Rostkowska