Uczące Serce

O Królowa zostawiła list, zdziwił się Kot, który jak zwykle po obudzeniu udał się do kuchni, gdzie jak dotąd bywał pierwszy, a tu niespodzianka. Dziwne, pomyślał… Otworzył, pięknie zaadresowaną kopertę i zaczął czytać atramentowe maczki, które układały się w kształtne zdania, a potem w myśli Królowej.

Kochany Kocie,

Nie będzie mnie dzisiaj. Dojrzewam. Do tej zimy, do czasu, do zmiany. Do bycia nową sobą. A teraz trochę o mnie, o tym kim byłam zanim się poznaliśmy… Kiedyś byłam inna, dużo marzyłam. Teraz żyję. I dzieje się przez to wiele cennych rzeczy we mnie i wokół mnie. Wtedy, wcześniej też się działy z tym, że szukałam ideału, widząc niedoskonałość w ludziach, w rzeczach. Teraz to zniknęło, pozostała ciekawość. Zrozumienie, że wszystko od zawsze było we mnie, ten cały opór i niezgoda, a ludzie, zwierzęta po prostu są, są tak samo jak mgła, jak drzewa. Chciałam Ci opowiedzieć o Uczącym Sercu, a oto o nim opowieść.

“Uczące Serce pewnego dnia obudziło się, tak jak budzą się ludzie i Koty. I pojęło, że ważnym jest stawanie się kochającym, czułym i wyrozumiałym. Dla siebie. Dla ludzi wokół, dla psa na kółkach, bo mu tylne łapy już nie działają, dla przyjaciela z balkonikiem, bo już chodzić sam nie może, a jeszcze tyle jest w nim życia, co w rwącym i mądrym właśnie sercu. Zrozumiało, że w zasadzie już nic nie ma innego jak głęboka harmonia, która dotyka wszystkiego, otacza wszystko, przenika przez wszystko. Uczące Serce poczuło, że w życiu właśnie zyskujemy na poznaniu własnych niedoskonałości. Na tolerancji. Na akceptacji i kochaniu w pierwszej kolejności siebie. Na zrozumieniu osoby, która ma z czymś problem. Bo całkiem możliwe, że to nasze odbicie i mamy dokładnie z tym samym na pieńku. Uczące Serce pojęło, że jest uczniem i uczy się pokory, głębokiej zgody na czas w którym bije. Uczy się miejsca i relacji z innymi ludźmi. A dzięki tej umiejetność bycia otwartym poznaje jeszcze bardziej siebie. 

Uczące Serce zauważyło niepotrzebność skorupy, pancerzy, które przez tyle lat nosiło na sobie. Kiedy zaczęło być zgodne ze sobą, z tym co robi i coraz klarowniej o sobie mówić, po tylu latach uwzględniając siebie, wszystko zaczęło inaczej wokół niego wibrować. Wszystko zaczęło się harmonizować. Zrozumiało, że nie można zalewać potokiem słów siebie, a tym bardziej innych ludzi. Zauważyło też, że nie oto chodzi, aby podporządkować się innym ale rozróżniać co do niego należy, a co przychodzi z zewnątrz.

Uczące Serce po latach ustanowiło w końcu Porządek Wewnętrzny. Samoświadomość siebie, swoich myśli i swojego miejsca w świecie. Odpowiedzialności za siebie. I zrozumiało bardzo, bardzo dobitnie, że kochaniem można zabić. Zadusić innych, a kochaniem siebie się odżywić i rozświetlić. Poczuło, że nie przez ilość, ale jakość siebie jaką dajemy światu zmieniamy się. I od tego dnia, po przebudzeniu wiedziało, że Ludzie są dla niego darem. Takim prezentem, które przynosi życie. A potem rozpoczyna się rozpakowywanie. Najpierw słowo po słowie, potem gest po geście, kolejno kawa, herbata, spacer…”

Wszystkiego dobrego Kocie, przeżyj ten dzień pięknie.

Twoja Królowa

Ps. Wiesz co Kocie, karmimy się światem, a potem z tego tworzymy światy do nakarmienia innych ludzi.

fot. Maya Rostkowska