Każdej nocy budził się, otwierał oczy i zaczynał tęsknić do miejsca, w którym ją spotykał. Do miejsca, gdzie mogliby być tylko razem, on i jego marzenie. Od kiedy je zobaczył, każdego dnia było tuż obok. Tylko on nie za bardzo wiedział, jak je załapać i przybliżyć. Chodzili obok siebie, pomiędzy dniami i tygodniami, co najmniej od dwóch miesięcy. On słyszał kroki, czuł jej zapach, taki zapach jak tylko mają własne marzenia. A ona stąpała delikatnie, jakby była z innego świata. Chodziła po niebiańskim betonie, po boskim bruku, bez całej tej codzienności, pachnącej olejem, kurzem i spalinami. On zaś wciąż chodził po warszawskich, nierównych chodnikach, żwirowych alejkach, płaskich platformach metra.
Mruczało mu serce, ocierało się o puste godziny, wypełnione dobrą, rockową muzyką. Zauważył, że klarowność myśli się ścięła, nastał chaos nienazwanych dotąd pragnień. Wciąż na nowo, wracała do niego tylko jedna potrzeba, aby chodzić wzdłuż rzeki i zanurzać w niej stopy i czekać, i czekać do chwili kiedy ona do niego przyjdzie. Blisko, bardzo blisko, na odległość oddechu, na głębokość ich łączącego się spojrzenia. I wtedy znów zobaczy, w zwolnionym tempie, obrót odbieranej na korcie piłki i jej doskonałość, usłyszy melodię i słowo, tak celne i trafne, że nie do powtórzenia, w innym stanie poza rzeką.
Odpłynie w objęcia swojego marzenia.
Komentarze
Prześlij komentarz