Mapa to nie terytorium - powiedział Kot, rozpoczynając tym swoje poranne dumanie. Usiadł na pufie przy stole.
Od kilku dni Królowa zamiast kawy podawał rano ciepłe mleko z migdałów. Kot to lubił, choć wiązało się to z wylizywaniem całego futra z okruszków orzechów i czyszczenia sierści co najmniej przez trzydzieści minut, oczywiście przystępował do tej czynności po podaniu i wypiciu mleka.
Kamera Akcja! - rzuciła Królowa do Kota i przystąpiła do blendowania, na moczonych przez noc w pięknych snach migdałów. Już drugi dzień po pierwszym brum, następowała “Fukushima, moja miłość” i cała kuchnia łącznie z Kotem pokrywała się białym, ciepłym, migdałowym pyłem. Kot ze stoickim spokojem, odchrząknął i powiedział… różne rzeczy się zdarzają… Królowa jak zwykle przez ułamek sekundy stała w zadziwieniu nad pięknem obsypanego migdałowym pyłem ich świata. Podwinęła rękawy kimona i zabrała się do sprzątania. Po kolei wycierając puszki z herbatą na różne dolegliwości, a przede wszystkim przyjemności.
Kot siedział i się patrzył, nie pomagał Królowej w tym sprzątaniu. Nie o to chodziło, teraz zbierał dane o swojej Królowej. Ona była dla niego właśnie poznawaną mapą. Przyglądał się jej. Jak się porusza, jak dotyka i jak bierze każdą puszkę na chwilę do ręki i jak ją delikatnie obraca, wyciera, potem podnosi i wącha. Patrzył na nią jak puszczane w zwolnionym tempie kadry z filmu. Z czasem zaczynał rozpoznawać rodzaje ziół i herbat, po wyrazie jej oczu, które lekko mrużyła nabierając delikatnie powietrza przez nos. Uśmiechał się wtedy Kot do tych śmiejących się oczu jego Królowej. A dzień zmierzał do obiadu...
fot. Maya Rostkowska
Komentarze
Prześlij komentarz