Zapiski znalezione w Ogrodzie

Przed jutrzejszym wyjazdem… czytam jeszcze “Terytorium poznania”... 

Nakreślił popołudniowym deszczem terytorium.

Pozwalając tym siedzieć kotu na tarasie w słońcu. 

Robiąc tym ogrodzenie z mgły. Nad ogrodem

i wzdłuż rzeki w kierunku oceanu.

Pościelił na białym, piaskowym i słonecznym niebie. 

Poukładał myśli, zdarzenia dnia codziennego. 

Swoje na półce, w koszyku na zdjęcia, 

jej koło materaca, na książkach, 

wprost na podłodze. 

I zostawili je oboje do rana. 

Obudził ich przedświt…

A w nocy…

Przed snem, usiedli na łóżku, nad brzegiem rzeki, 

ruszając stopami nad powierzchnią podłogi. 

Patrzyli na odpływające z nurtem rzeki zdarzenia. 

Światło księżyca, kształtem cieni na ścianach, 

chciało im coś powiedzieć. O coś zapytać... 

Patrzyli na siebie, ale chyba nie znali odpowiedzi. 

Położyli się na plecach, aby jeszcze przez chwilę popatrzeć na niebo, 

ostatni rzut oka na Wielką Rybę i Korowód z Gwiazd. 

On trzymasz jej dłoń, chciał ją przeprowadzić przez noc. 

Noc ciemną, obrosłą we wspomnienia, których jeszcze nie mieli. 

Ona podążała za nim z ciekawością, z tym czymś co mają w sobie małe dzieci. 

Otwartością w ciele i gotowością na czekającą ich przygodę. 

Zasnęli późno, trochę zagubieni w czasie, z nowym pomysłem na jutro. 

A o świcie…

Zgoda na miękkość, na przytulenie 

wszystkich nierówności łóżka. 

Na odnalezienie siebie 

w zagłębieniach swoich ciał. 

Na wzajemną miękkość.  

Nad winnicami mgła poranka, 

rozbierana ognistą kulą słońca. 

Pielgrzymowanie nad Ocean. 

Do wszystkich pięciu palców bożej ręki.

W życiu nie spiesząc się, 

nie wsiadając do pociągów,

w za wczesnej godziny.

Hipnotyzując kota, 

na bliskość i poznanie. 

Na sen i podróżowanie.  

Pociągi, samoloty, ludzie… 

Pesele przychodzenia,

odchodzenia z tego świata. 

Godziny peronów i bram do odlotów. 

Miejsca narodzin i spoczynków. 

Potrzebności i zbytki. Wzruszenia. 

Ku nieznanemu pęd. Tuż pod skórą istnienia.

Czas w drogę. Spakowana walizka, trochę kurzu znad rzeki, nalewka z bazylii. 
Na nosie nowe piegi. Na głowie słomkowy kapelusz, czas w drogę.