Zachwycie Ty mój, nad wieloma ludzkimi sprawami

Zachodni. Dworcowe zapachy. Wszytko wonieje potem zamkniętym w kapsule ubrań. Upał podróżnych i pragnienia w drogę, do poznania jeszcze jednego kawałka siebie.
Ciężkie piersi jak dwie wielkie góry, niesione na dwóch nogach, po schodach, do autobusu. Mruczący autobus pełen opasłych brzuchów, w zasadzie aktualnie znów gotowych na kolejną bułkę z kiełbasą. U żerając się ludzie, o miejsce w autobusie, o miejsce w kolejce do wsiadania. W zasadzie o wszystko co się da.
Dieta podróżna na snickers i colę oraz lekko uchylone okno w klapie dachu autobusu. Zaczyna się szperanie po reklamówkach. Może i dobrze, że nie są z papieru, plastik inaczej szeleści…

Podsłuchane w autobusie: 
Mężczyzna pyta kobietę: “- czy jesteś wymagająca? 

Ona po chwili odpowiada: - “spójrz na wysokość moje szpilki!”

Z tylu, za moim plecami, podwórka z egzaminu... “resekcja jelita grubego…”
Obok siedzi mężczyzna. Syndrom świeżynki. Czuję, jego wzruszenie, jakieś takie dziecięce radowanie się. Leciał niedawno samolotem, opowiada jak to jest tam w tym niebie. Pokazuje film o chmurach co wyglądają jak malutkie zwierzątka. Objaśnia, jak wyglada ziemia na którą oboje patrzmy w mini ekranie kamery. Mówi: “Wiesz, bo w Polsce ziemia jest pocięta na pasy, w Holandii cała i są takie żółte, rzepakowe pola”. 

Uszy dymią… Kobieta do kobiety, prowadzi pogawędkę bez ram czasowych, rozwlekaną na temat. Bieszczadzkie historie. Kto, gdzie w zimie pracował, jak dojeżdżał na zmianę, jak to się wydarzyło po drodze do pracy... 

 
Widziałam dziś drugiego bociana, powiedz mi, czy to sezon na żaby czy na dzieci?

‎Zakład krawiecki damsko - męski i dla duchowieństwa - czytam napisy na lokalnych firmach.
Zasłyszane: “… kiedy zjeżdżasz do swojego państwa, do Lwowa, to jak często? Na trzy miesiące?”. 
Kobieta drąży temat, dopytuje mężczyznę z Ukrainy: “podoba Ci się Polska?. A czy tam jest tak jak pokazują?”.

Reklama z keczupem: Ten pomidor odnalazł tam swój smak życia (na plakacie opakowanie keczupu)…
W zasadzie, po tym jak ktoś prowadzi konwersacje,  w autobusie mogłabym się zdecydować czy chcę się przysiąść czy nie. Czy poziom inteligencji tak szybko wychodzi w słowach?

K: Tak
M: Nie mówiłeś…
K: Sama to wiesz
M: Nie wiedziałam, że aż tak to słychać… Czy za tym idzie duchowość? Może istnieje inteligencja do słuchania - no właśnie, Ty ją masz!
K: Może
M: Tyle ludzi już słuchałeś
K: I myślisz, że jestem mądrzejszy od tego?
M: Cierpliwszy, bardziej czuły, kochający, rozumiejący i współczujący? Może widzisz przed sobą człowieka z wadami?
K: No tak. Może to…
M: Tak czuję i dlatego mam uważność na Ciebie
K: Dziękuję

Zasłyszane: “Jak byłam mała, zwaliłam świeczkę, zaczęłam się palić, pobiegłam do stajni do mamy. Mama tyle ile miała udojonego mleka zalała mnie”. Kobieta kontynuuje swoją opowieść, o tym jak ktoś wchodząc na schody się zabił… ( wynika z tego, że był to pijany facet).

Ta sama młoda dziewczyna do chłopaka z Ukrainy: "Ja mieszkam przy samej wodzie. Droga, woda i las".

On ją pyta: "Byłaś kiedyś we Lwowie? Odpowiada: "Nie byłam, chyba nie…"

Nieblec, tu inaczej pachnie powietrze. Jest świeże, przypomina mi dzieciństwo. Ziemie moich dziadów od strony matki.

K: Opowieści bez dna
M: W zasadzie dna nie ma, jest bezpamięć i potem tylko czucie, historia pogrzebana z ciałami w ziemi na cmentarzach. Zachód słońca, teraźniejszość. Ich już nie ma, jestem ja.
Jest noc, szczekają psy. Powietrze ładnie pachnie, jest przyjemne i roznosi się po wsi dźwięk modlitwy:

“Cudo Ty moje, jak z kapliczki z Matką Boską o niebieskiej szacie. 

Cudo spotkania. Cudo ciepłych i mądrych rąk.
Zachwycie Ty mój, nad wieloma ludzkimi sprawami. 

Nad mądrością słowa, nad czytelnością gestów.
Przyjaciółko nocy i dnia. Przyjaciółko rozmów. 

Kochanko podróżna z którą nie widuje poranków”.

Ps. Słów kilka na dobranoc, już śpij. Spakowałem je wszystkie w pościel z pajęczyny i nadchodzących tego lata snów.

fot. Maya Rostkowska