Bielizna codzienności

No i mamy piąta noc kiedy się budzę...

Jak Szeherezada z Tysiąca i jednej nocy snując swoimi opowieściami, kochankowi przez noc historię świata. 

Czy tyle było tych nocy? Chyba było ich więcej... 

Nocy bezsennych, kiedy myśli budzą ciało, a ciało budzi myśli. 

Nigdy tego nie wiesz. W nocy powietrze jest inne i dźwięk zegara taki wymowny. 

Kiedy obok mnie, leżą moje sny, a ja się im przyglądam... 

Kiedy przebiegają przez polanę wyobraźni, nie zahaczając o źdźbło trawy, wtedy nie powstaje w głowie nowy sen. 

Jest za to pamięć, obejmująca kształty ramion i umiejetność rozpoznawania tonu głosu. Jest też wystarczająca wyobraźnia na odczytanie rytmu oddechu, kiedy śpisz gdzieś nad Bałtyckimi Morzem, a przez mury bloku przenikają dźwięki fal oraz szczebioty mew. 

Moja wyobraźnia, niczym niewidzialna dłoń z francuskich drzwi z metalową kołatką, sięga detali dnia. 

Wszystko układa się w jedną historie mężczyzny, zapamiętując kontekst spisywanych w głowie zdań.

Gdziekolwiek bym była, czy obok Ciebie, czy w moim świecie i tak nie śpię. 

Dlaczego? Mam dużo do opowiedzenia, przetworzenia życia, które jest mi dane, a w nim już było tyle zdarzeń, że nie sposób zasnąć. 

Powoli rozumiem starych ludzi, którzy coraz krócej śpią. Oni wyruszają, pośród mgieł, o świcie na łowy.

Polują na swoje zwierzęta wyobraźni, na gołębie nadchodzących zmian... 

Oglądam książkę, przeglądam rysunki i wspomnienia. 

Jedno z drugim ma coś wspólnego. Przerwy w czasie, przy zmianie stron, trochę dłuższe niż te przy szeleszczeniu, przekładaniu kartki. 

Tyle, że strony trwają u mnie latami.

Historie związków, relacji rozpisanych na lata. 

Ze wszystkim co można tam wpakować do walizki, bądź koperty i wysłać w przyszłość.

Latami, warstwa po warstwie ściągane ubrania znaczeń. 

Delikatności wzruszeń, chroniącą przed światem bielizną codzienności.

Patrząc na Ciebie kiedy śpisz, spaceruje boso po każdym kontynencie Ziemi. 

Pewnie już wiesz po co?