W świetle Porodówki Zmian

Klasyczny autobus, On i Ona, oboje siwe włosy. On wyżera z papiera kanapkę, ma ubrane skarpetki pod sandały. Jest czas wnucząt i czas działki oraz czas sentymentów. 

Wydepilowane pachy, sandały z cekinami, dudniąca z słuchawek muzyka, przez okna autobusu lejący się żar. Pora do pracy Warszawo!

Przepuszczam przystanek Jaskółki, Żołny, to nie te, nie na dziś. Reinvent myśli i szybkie formatowanie na spotkanie z Tobą.

I znów, aby Cię spotkać… mam przez coś przechodzić, zaczajać się, chwytać w biegu, przeskakiwać, aikido relacji...?

A my? 

Gdzieś pomiędzy Japonią a Warszawą. O lata świetlne oddaleni od siebie. Spotkamy się w Szpitalu na ułamek sekundy. W przeciągu korytarza, w świetle Porodówki Zmian. Czuję Twój zapach. Kilkadziesiąt pępowin później, przychodzi moja kolej. Zapamiętuję budynek, przenoszę go w czasie, zapisany na starym zdjęciu wyszukanym w sieci na hasło: Stary Szpital.

A teraz co zostało? Małe chwile porozumień, wydrapane słowami na Twoich plecach. Machanie ogonem przyjaźni w lesie rodzących się dzięciołów. 

Jednak…

Jak zawsze się boję. 

Nie schodź za daleko.

Schody od blizn, od traum dzieciństwa. 

Upadki bolesne na lata.

Ileż to razy byłam u Ciebie przez ten rok, nie będąc ani razu? Siadywałam blisko Ciebie, obok na brzegu łóżka, krzesła, na parapecie Twoich myśli. Przypatrywałam Ci się w kuchni, spacerowałam w ogrodzie pod czereśnią, głaskałam psa i dotykałam delikatnie Twojego ramienia, gładziłam po dłoniach i okrągłościach pleców. Nigdy mnie nie widziałeś, czasem czułeś, że jestem, a dziś byłam z Tobą tak fizycznie, z zapachem i miękkością łóżka pod pośladkami. Z topografią ulicznych wertepów, nadający rytm jadącego autobusu. Ze śniadaniem na wielkich zielonych talerzach i odmierzaniem czasu na dwa zegary porzucone w ciszy domu.

Spacerowałam dziś po raz drugi, po Twoim Wszechświecie. Zaznaczając drogę mojego przemarszu, ścieżkami z długich, czarnych włosów. Sprawdzałam co i jak widać kiedy stoi się na krześle w kuchni, tuż pod lampą i patrzy z lotu ptaka na lodówkę i widok przez okno. Omiatałam wzrokiem niezliczone ilości czapek w korytarzu Twoich Myśli, w przedpokoju Twojego Świata. Zabrałeś mnie też na Strych z Historią, a ja Ciebie do mojej Piwnicy Wspomnień. 

Żyliśmy sobie tak razem przez dwie do trzech godzin. Zgodnie z rozkładem moich marzeń o mieszkaniu w jednym domu. I zobaczyłam wszystkie moje listy do Ciebie, cały wymarzony świat z Tobą, który się wydarzył w mojej i Twojej głowie, bo poznałeś każdy z sekretów tego czasu, umieszczonego w oparach pocałunków, przytulań i naprawdę głębokiej bliskości, w rytm pracy serca i drgającej od pisania po papierze dłoni.

fot. Maya Rostkowska